Hiviniziki

Achterland is een nieuwe 10-delige radioserie van de VPRO over onwaarschijnlijke plekken. De serie brengt unieke verhalen, in woord en beeld. Het fotgrafencollectief Hiviniziki legt de ongeziene schoonheid van het achterland vast.

Wie zijn de Hiviniziki?

Hiviniziki is een collectief dat op antropologische wijze de directe omgeving in kaart brengt. De fotografie toont momenten waar het persoonlijke, het alledaagse en het magische samenvallen en er een kort moment van onverwachte logica ontstaat. Door actief afwachten en passief zoeken worden beelden door de fotografische aandacht en eigenwijze kadrering uit hun normale context gelicht.

Het resultaat toont een dynamische mix van absurde normaalheid, doorsnee toeval, tragische schoonheid en komische ellende. Op het oog onzinnige combinaties in het straatbeeld krijgen in serie met andere gelijksoortige momenten een doelbewuste uitstraling. Goedbedoeld menselijk handelen wordt in al zijn breekbaarheid belicht.

Op originele wijze toont Hiviniziki hoe je naar je omgeving kunt kijken en scherpt die manier van kijken constant aan, als visuele souvenirs van wat ze boeiend, mooi, schrijnend of zelfs belangrijk vinden. De beelden verwijzen naar hun oorspronkelijke context maar lijken tegelijkertijd tot een eigen orde der dingen te behoren.

Hiviniziki is een zeer recent opgericht collectief bestaande uit grafisch vormgever Willem Verweijen (1985, HKU), illustrator en beeldend kunstenaar Kim David Bots (1985, HKU) en de beeldende kunstenaars Paul de Jong (1985, KABK) Kasper Jacobs (1981, Rietveld Academie) en Frank Koolen (1978, Rijksakademie). Hoewel opgeleid aan verschillende opleidingen, delen ze een zelfde actieve, speelse en onderzoekende houding waarin fotografie een zeer belangrijke en specifieke rol speelt. De verschillende leden hebben eerder in verschillende samenstellingen samengewerkt, maar bundelen nu hun interesse in die doorlopende zoektocht naar de nog ongeziene schoonheid van rafelranden, non-plekken en achterland.

Of zoals de Franse schrijver Henri Michaux het ooit omschreef:
De Hiviniziki zijn altijd buiten. Ze kunnen niet binnenzitten. Zie je iemand binnen, dan is het niet zijn huis. Waarschijnlijk is hij bij een vriend. Alle deuren staan open, iedereen is elders. De Hiviniziki leeft op straat. De Hiviniziki leeft te paard. Per dag rijdt hij er drie dood. Altijd te paard, altijd in galop, ziedaar de Hiviniziki...

De serie komt tot stand met steun van het Mediafonds.